Auteur: Oban

Gisteren was het weer zo’n dag. Die ouwe had de wekker weer achtelijk vroeg gezet. En om zichzelf te stimuleren om zijn nieuwe mand ook echt uit te komen, had hij in de keuken ook een wekker gezet.

Ik hoorde dus eerst de wekker boven en dacht, ik draai me nog even om. Maar ineens ging de wekker in de keuken en hoorde ik mijn baas van boven roepen dat de wekker moest ophouden. Zijn doel slaagde wel, want ze, jaja het is een vrouw, luisterde niet naar hem. Ik blafte een keer tegen haar en naar mij wilde ze ook niet luisteren. De baas moest dus wel naar beneden komen. Kon hij mooi meteen mij knuffelen en eten geven. Nadat hij onder de douche geweest was en zijn tas ingepakt had, moest ik mijn jas aan. Yeah, we gingen weer naar Rotterdam.

Op Utrecht centraal aangekomen dacht ik eventjes dat ik gek werd. De bediening van de lift was verdwenen. Dat diefjes dergelijke apparatuur stelen verwacht je toch niet. Ik kon alleen het briefje op de deuren niet lezen, dat zat te hoog. De lift was blijkbaar kapot. Dus opzoek naar de trap en uiteraard vond ik die met gemak. Mijn baas achter me aan slepend klommen we naar boven. Door de poortjes en voor de grap ging ik de baas even dollen, door 1 trap eerder naar beneden te gaan dan dat we normaal gaan. Mijn baas zat duidelijk met zijn hoofd nog in zijn nieuwe mand, want pas toen er een sprinter voor ons stopte, had hij door dat ik hem in de zeik genomen had. Weer de trap op, rechts, rechts, trap af en de trein in. Ik moest er wel van gniffelen. Op Rotterdam aangekomen ging alles zoals je zou verwachten. Er was nog niemand op kantoor.

Als eerste kwam meneer Ties binnen. Daar werd ik blij van. Ik had hem al zo lang niet meer gezien. Daarna meneer Mark en als laatste meneer Larry. Meneer Leon is blijkbaar thuis nog druk met zijn kleine mensen pup., dus die was er niet. De mannen hebben de hele dag druk achter hun laptops dingen zitten doen die ik niet snap. Ik had m’n bot, waterbak en lag lekker onder de desk van de baas. Het uitlaatveldje is wel teleurstellend, maarja dat is het nadeel van zo’n grote stad en werken naast het centraal station. Het is een stuk lopen naar het park, maar de baas maakt dat elke keer goed door bij thuiskomst eerst naar het park te gaan alvorens we naar huis lopen.

Thuis zijn we lekker op de bank gaan liggen en hebben we even wat series teruggekeken. De baas heeft nog voetbal in de waterbak liggen luisteren. Ik heb het plekje op de bank maar warm gehouden. En vandaag? Werkt hij thuis, maar gaan we vanavond naar mijn vriendje Bincky.

Gisteren bereikte mij het nieuws dat mijn vriendin Joya vreemd ging met ene Joep, Joup, Youp of hoe je het ook moet schrijven. Ook een hond met een missie waarmee ze ging spelen. Ik was een klein beetje jaloers en mijn baas ook.

Ik lag lekker te chillen op de bank toen mijn baas met de baas van Joya aan het blaffen was. Ik maakte uit dat gesprek op, dat er zaterdag een nieuwe reu in Joya’s leven zou komen. Ik snapte er niets van, ze is toch mijn vriendin? Ik weet niet wat ze allemaal gedaan hebben en misschien wil ik het ook niet eens weten, maar als ik in april weer bij haar ben, moeten we maar eens een goed gesprek voeren over onze relatie. Maar naast Joya lijkt mijn baas binnenkort ook vreemd te gaan.

Zaterdagmiddag stond ineens mama op de stoep. Ze kwam de baas ophalen, dus werd ik alleen thuis achtergelaten. OK, toegegeven, ik kreeg brokken en kon nog lekker de vrije training 3 van de formule 1 luisteren, uitbuikend op de bank. Na een ruim uur kwamen ze terug en mocht ik nog even met mama knuffelen. Later op de dag waren de baas en mama heen en weer aan het blaffen en ineens, moest de baas even in de achtertuin wat doen en moest ik binnen blijven.

Hij begon spullen onder het afdakje in de tuin op te ruimen, de tuinstoelen te verplaatsen, blaadjes bij elkaar te vegen en deed de poort open. Ik kreeg nog de gedachte om de schuifpui open te beuken en via de poort naar het veldje achter ons hok te gaan, maar hield me in. Ineens kwam hij terug met mama en een stalen ros. Ik zie zo’n ding als mijn concurrenten. Zo’n ding op wielen, 2 sturen en 2 zadels, waar ik niet op kan zitten hoor. Ik kan niet eens met m’n poten bij de trappers. Ik hoop dat als de baas hier echt werk van gaat maken, dat ik ook een keer mag mee rennen naast de fiets of wellicht koopt hij ook een hondenkar, zodat hij die achter de fiets kan knoppen en ik vanuit daar kan neerkijken op hoe hij aan het ploeteren is. Hij moet dan ook mijn gewicht gaan meeslepen. Voorlopig zal het nog wel even duren voor hij er werkelijk op kan fietsen, aangezien hij nog wat onderdelen wil gaan vervangen.

Dat was me een zaterdagje wel. En vanmorgen was het wel ineens heel laat voor ik mijn brokken kreeg. Het leek wel of de baas aan het uitslapen was. Sinds hij zijn nieuwe mand heeft, lijkt het er op dat hij wel wat beterder kan slapen. Een uitgeruste baas zonder spierpijn, is een actieve uitlaatservice denk ik maar. Vanmiddag gaan we dan ook lekker een stuk wandelen en vanavond formule 1 kijken. Fijne zondag allemaal

Mijn baas heeft wat problemen met goed snurken. Nou, het snurken kan hij wel, als hij eenmaal slaapt, maar dat ’s nachts in slaap vallen heeft hij moeite mee. Hij is vast stik jaloers op mij, aangezien ik mijn kop neerleg en in 10 seconden vertrokken ben. Ik snurk niet hoor.

Vanmorgen stond hij alweer vroeg in de woonkamer. Ik moest nog even rekken en strekken. De grote wijzer stond net voor de 12 en de kleine op de 7. Jaja, ik kan best klokkijken, maar meestal krijg ik pas een half uur later mijn ontbijt. Na het ontbijt en de ochtendwandeling verdween de baas naar boven en mompelde iets over het opruimen van zijn hok. Halverwege de ochtend kwam er een bus de oprit oprijden en wat denk je? Mijn baas kreeg zijn nieuwe mand! Hij was zo blij, als een koe met 7 lullen, maar volgens mij heeft een koe geen lullen.

Hij moest die aardige Belgische meneer helpen met het naar boven tillen van de mat. Dat ding bleek nogal wat te wegen. Ze stonden boven aan de trap flink uit te puffen. Toen de Belgische meneer weer weg was kwamen papa en mama de boodschapjes brengen. Mama vond de nieuwe indeling niet tof hoorde ik. De baas was het met haar eens en heeft de hele middag weer in zijn hok gezeten om het weer anders in te delen.

Eindelijk kwam hij weer beneden en plofte hij moe, maar voldaan op de bank. Hij was een beetje moe. Ik snapte nu dus niet waarom hij niet in zijn nieuwe mandje ging liggen, maar hij wilde blijkbaar even met mij knuffelen. Doen we dat toch. Nou op met die brokken. Na het diner moet ik nog even aan de bak, want de baas gaat bij papa en mama eten.

Wie het hardst blaft, moet weg! Tot een volgende keer meneer Ronald.

Sorry voor de radiostilte, ondanks dat het hier niet stil geweest is. Ik heb samen met mijn baas een blafwedstrijd gehouden. Hij dacht harder te kunnen blaffen dan ik. Meer kan hij wel, maar harder echt niet hoor. Een paar weken terug was die knappe mevrouw Agnes uit Bonaire een avondje op visite, nu hadden we haar butler een paar dagen te logeren. Wel leuk om tegen meerdere mensen op te springen als ze duf en nog half slapend mijn zone betreden. Maar die butler Ronald, die kan me een partijtje blaffen. Hij heeft gewonnen, dus is weer naar huis gegaan.

Aangezien ik mij wat zorgen maakte over mijn baas, heb ik hem naar even meegenomen naar de dokter. Ik wilde hem eerst bij de dierendokter afzetten, maar hij wist ook wel dat we aan de overkant moesten zijn. In de spreekkamer hoefde hij niet eens op de tafel te gaan staan. Na wat discussie kreeg mijn baas de opdracht om in een potje te plassen. Ik hoop echt niet dat ik dat ook een keer moet doen, want ik ben niet zo goed in richten. Ik krijg altijd een koekje als beloning van de dierendokter. Mijn baas moest het doen met papieren, recepten, pillen, potjes en een nieuwe afspraak.

Gelukkig gaat het weer wat beter met mijn baas. Hij heeft nieuwe zooltjes gekregen in zijn wandelschoenen. Hij staat nu een stuk beter en heeft minder moeite met lopen. Dus dat belooft wat voor de komende dagen, hoop ik. Zijn grote waterbak in de tuin is ook weer gemaakt en ik denk dat hij dat lekkerder vindt dan wandelen.