Auteur: Oban

Afgelopen woensdag 14 februari was het valentijnsdag. Nu ken ik die Valentijn verder niet, maar het had iets te maken met liefde, aandacht en knuffels, dacht ik. Mijn baas dacht er net iets anders over.

’s Ochtends begon het positief met een lekkere knuffel. Een dikke lebber aan mijn baas gegeven terwijl hij zijn schoenen probeerde aan te trekken, want we zouden naar kantoor gaan, dus werk te doen voor mij. Ik kreeg, zoals het altijd zou moeten vind ik, keurig beloningsbrokjes van de baas, omdat ik het, zoals gewoonlijk, weer uitstekend deed en dat zonder mij zelf op de borst te hoeven kloppen, want dat kriebelt. Dinsdag had de baas het er al over gehad met de schoonmaakster, er zou iets zijn met werkzaamheden. En ja hoor, die waren er, maar dan wel op Utrecht CS.

De bus had al iets vertraging, dus we moesten een beetje doorlopen. Daar had ik geen moeite mee, maar toen ik bij de trap bij spoor 8 kwam, hing er een groot net voor de trap, waar we niet door konden, toen kreeg ik het op mijn heupen. We hadden nog maar 2 minuten om beneden te komen en de trein in te stappen. Zo slim als ik ben, draaide ik mij om, rende naar de grote dubbele deur van de lift en wat hadden wij een geluk, dat die boven al voor ons klaar stond. Beneden snel de trein in gesprongen en meteen een plek ingepikt. Op Rotterdam CS was de trein te ver doorgereden, dus was ik even de weg kwijt en zijn we maar met de trap naar beneden gegaan.

’s Middags kwamen we weer op Rotterdam CS en hadden we nog 3 minuten om in de trein te komen. We liepen naar de lift, stapten in en de baas drukte op het knopje. Er gebeurde helemaal niks. Na 3 keer drukken was de baas het zat, liepen we naar de trap, maar het winkeltje daarnaast vond ik net wat interessanter om naartoe te gaan. Mijn baas vond dat wat minder, want nu moesten we weer terug en met de trap naar boven en wat denk je? Reed de trein letterlijk voor ons neus weg. Maar omdat ik het toch netejes opgelost had, kreeg ik van de baas een beloning!

Ik kreeg een lekker bot met nog een stuk vlees er aan. De baas wilde wel graag zijn vinger terug. Ik mocht enkel het koekje wat hij tussen 2 vingers had. Gelukkig kreeg ik ’s avonds thuis nog een lekker botje. Mijn baas is toch wel de tofste en liefste baas die ik ken hoor.

Het is toch echt hondenweer hoor. Koud, nat en dan ligt er ook nog allemaal wit poeder op de grond, wat ik natuurlijk heerlijk vind om op te snuiven. Ik ben wat actiever volgens mijn baas.

Vanmiddag ging de baas mij uitlaten en zag ik een vriendje. Ik wilde in mijn enthousiastme er op af om te gaan spelen, maar was even vergeten, dat de baas mij nog vast had. Ik hoor een zware plof, kijk achter me en knipper even met mijn ogen. Wil de baas nu hier ter plekke met mij spelen? Meestal als wij gaan spelen of knuffelen, dan komt hij bij mij op de grond zitten en nu ging hij zo maar buiten in dat witte poeder zitten op zijn dikke gat. Ik snapte er niets van, keek nog even naar mijn vriendje en gezien het gemopper van de baas, besloot ik maar niet naar mijn vriendje te gaan en mijn baas een knuffel te geven. Hij vond mij maar een flapdrol.

Ik ben er ook achter gekomen dat ik kan toveren. Als ik plas over het witte poeder, verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Goed he! Hopelijk ligt er komend weekend ook nog van dat witte poeder. Dan komt mijn vriendinnetje Joya weer eens een keertje bij me op visite. De vorige keer heeft mijn baas de afspraak moeten doorschuiven, aangezien hij toen in mijn labjesmand lag. Hopelijk kunnen we dan in het park bij ons in de omgeving even lekker met dat witte poeder spelen.

Ik denk dat mijn baas wat goed te maken heeft. Hij doet vreemd en ik krijg allemaal lekkers vandaag. Of is er wat te vieren?

Het begon vanmorgen met een flinke knuffelsessie. Ik wist niet zo goed waar dit voor nodig was, ik wilde gewoon uitgelaten worden en mijn eten krijgen. Maar goed, ik heb hem te vriend gehouden, ben keurig meegelopen naar het plasveldje en heb bij thuiskomst brokken gekregen. Terwijl hij aan de koffie zat, zag ik de eieren gekookt worden. Uiteraard ging ik daarvoor al vast in mijn mand zitten, want het is zondag, dus krijg ik ook een eitje! Na deze lekker opgegeten te hebben, zijn we op de bank gekropen met een spannend boek. Ik dacht dat die voorlezer zo snurkte, maar dat waren waarschijnlijk wij.

14.15 moest ik ineens weer mee naar buiten, mijn ding doen. Waarom? Er was om 14.30 voetbal en de baas wilde op tijd terug zijn. Tijdens het voetbal begon hij al eten voor zichzelf te koken. Bij het openen van de zak pasta, vloog er spontaan een stukje mijn kant uit, maar ik mocht het niet eens pakken. Dat deed ik stiekem toch, maar de baas was sneller. Het was ook niet te eten, het was nog niet gekookt. Veel geschuif van pannen, schalen en roeren, maar ik kreeg niets. Op het moment dat de pasta afgegoten werd, dat was het signaal om vast in mijn mand te gaan zitten. Ik zag dat hij wat uit de vergiet in een apart pannetje deed. Mijn mand was ondertussen al een soort van waterbed, zo zat ik lekker te lekken. Gaat hij met dat pannetje de gang in, hoor ik hem rommelen, komt terug en kiepert het pannetje om boven mijn voerbak. Had de lieverd er ook nog brokken bij gedaan. Toffe vent is het ook he.

Na het eten mocht ik nog even lekker bij de baas op de bank liggen. Hij moest zich nog even gaan scheren en dat is het moment waarop ik altijd een beetje moet grinneken. Als je na 5 minuten gevloek van boven kan horen, dan is dat scheerding weer leeg, net als hij halverwege zijn kop is en ja hoor, vandaag was het ook weer raak. hihihihihihi.

Gisteren kwamen we meneer Harry al op straat tegen. Hij poogde mijn baas wat te vertellen, zonder dat ik het door zou hebben, maar die nummer 2 moest maar even wachten. Ik heb eerst even met meneer Harry staan knuffelen. Hij vertelde dat ik morgenavond, vanavond dus, wel bij hem mocht komen spelen. Mijn baas gaat namelijk naar de verjaardag van papa en daar zijn veel oude mensen. Die vinden het niet zo prettig als ik op schoot klim, ze af lebber of omver duw, dus mag ik bij meneer Harry spelen. Hij vindt dat helemaal niet erg.

Dat we vandaag weer aan de bak moesten heb ik geweten zeg. Krijg ik eerst om 01.45 een inbreker te verwerken, die ik uiteindelijk herken als onze inwonende zwerver, gaat potdorie om 05.45 de wekker van de baas.

Met enige haast mijn brokken naar binnen gewerkt, snel de halve waterbak leeg geslobberd en na een klein half uur uitbuiken, mocht ik mijn jas en sjaal aan. De bus haalden we met gemak en de gele slurf helemaal, die bleek maar 1 keer per half uur te rijden. De baas heeft staan mopperen in de wind op het perron. Ik bleef een beetje achter hem staan, dan stond ik uit de wind. In de gele slurf was het lekker warm en heb ik nog even geslapen om vervolgens mijn baas over Rotterdam CS te begeleiden. Ik deed het uitstekend, maar gelet op dat gebrom achter me, moet ik blijkbaar wat minder vaak mijn neus gebruiken. Ik snuffel nou eenmaal graag. Gelukkig kreeg ik van meneer Patrick al snel een verse bak water op kantoor en lagen mijn hertenbot en nog een bot al op me te wachten.

Op de weg naar huis merkte ik wel dat mijn baas een beetje moe was. Ik heb hem wakker moeten houden. Gelukkig stapten we op tijd uit. In de bus ging de buschauffeur zich druk maken over waar we konden zitten, maar dat regel ik wel hoor. Even mijn tanden laten zien, lief kijken en het favoriete bankje is zo vrij. Even bijtanken op de weg naar huis op mijn vaste plek.

We hebben even gekeken bij meneer Harry, die is nogal ziekjes. Gelukkig gaat het weer een stukje beter met hem. Mijn baas kreeg het advies om zelf slappe thee en een koekje mee te nemen, maar het was toch echt wel iets anders wat hij mee nam. Toen ik door had waar we heen gingen, stond ik al te janken van blijdschap bij de voordeur. Aansluitend is de baas even in zijn waterbak gekropen om naar de Angry Nerds te luisteren. Daarna hebben we nog even samen op de bank gezeten en geknuffeld, want daar was de baas wel aan toe.

De baas vond het vandaag een speciale, maar toch wat lastige dag. Vandaag zou zijn vorige vriend, mijn voorganger, jarig zijn geweest, als hij nog geleefd had. Elk jaar herdenken we even die gekke Uday op onze manier. Nou heb ik hem na de laatste ronde zijn eigen mand in gejaagd, want morgen moeten we weer vroeg aan de bak, dus kruip ik op mijn bank en ga ik ook lekker slapen. Weltrusten allemaal.

Donderdag heel vroeg in de ochtend kwam er ineens een vertraagde Piet door de voordeur. Hij dumpte een tasje, wat ik natuurlijk even heb geïnspecteerd, maar heb het met rust gelaten. Ik rook al dat het van meneer Martien was. Die was de avond er voor even langs geweest en had zichzelf al verraden. Dan denk je toch niet dat mijn alarmsysteem aanslaat als ik het al weet? Normaal blaf ik om alles, maar als ik het weet, dan niet hoor, zo vroeg in de ochtend.

Elke donderdagochtend komen papa en mama onze boodschappen brengen. Laatst kreeg ik mijn koekje van de AH meneer, die er maar niets van snapte. Ik was een beetje verbaasd toen zowel mama als mijn baas de appeltaart oversloegen. Ik rook mijn kans, maar die was behoorlijk klein. Altijd als papa en mama weg gaan, ga ik ze heel lief gedag zeggen. Nu zei mama dat ik de baas gedag moest gaan zeggen. Ik had al gezien dat de baas zakjes met mijn voer op tafel gelegd had. Afscheid nemen van mijn baas, daar moest ik even over nadenken, maar toen ik bij mama achter in de auto mocht, was ik ook zo weg. Ik ging bij mijn vriendje Binky logeren, want mijn baas had een bedrijfsuitje.

Vrijdagochtend stuurde ik vanaf mama haar telefoon nog een lief berichtje en wenste mijn baas veel plezier. Maar de baas was niet zo vrolijk, hij was heel ziek. Hij lag in mijn labjesmand. Dat vond ik voor mijn baas wel sneu, maar ik had het gezellig bij mijn vriendje en papa en mama. Ik ben door mama geborsteld en ik heb mijn eigen veilige zone plekje gekregen. Als ik mijn vriend even zat was, kon ik daar even lekker gaan slapen.

Zaterdagavond heeft mama mij weer naar huis en mijn baas gebracht. Ik heb hem als eerste een dikke knuffel gegeven. Normaal wil ik wel een vaatdoekje pakken, maar deze dikke vaatdoek laat ik aan mij voorbij gaan. Ik heb hem wat knuffels en lebbers gegeven en ben lekker tegen hem aan gaan liggen in de labjesmand, waarmee hij de bank en het elektrische dekentje bedoelde. Hij had het nogal koud.

’s Avonds kwam mama nog even langs om eieren te brengen, die was ze vergeten. Volgens haar was het bloedheet in huis en dat vond ik ook, maar de baas vond het koud. Ik heb hem maar even meegenomen een rondje wandelen, frisse lucht zal hem goed doen. Daarna heb ik hem naar zijn eigen mand gestuurd, de bank is ’s nachts van mij! Hopelijk is hij morgen weer wat opgelabt.