Het snuitboek van Oban en zijn vriendjes

Afgelopen zaterdag was er weer eens zo’n bange poeperd mensenpup in het hok. Kwam ik in de buurt, dan was het jengel jengel. En ik ben zo lief, waarom begrijpen die minipups dat nog niet?

OK OK, ik snap dat ik als geboren blij ei behoorlijk imponerend kan overkomen. We stonden tenslotte op snuithoogte tegenover elkaar. Mijn baas zette hem zelfs op zijn arm, zodat ik hem niet meteen zou opeten. Ik ben dus eerst maar zijn baasjes gedag gaan zeggen. Die had ik nog nooit ontmoet. De baas vertelde mij dat deze mensen wonen in dat huis waar we mega ver naartoe moeten lopen als we bij hun op visite willen. We hebben die route juist geoefend tijdens de training, maar sindsdien hebben we elkaar niet gezien.

Ze hadden hem al snel geleerd dat hij “weg” moest zeggen en zo braaf als dat ik ben, luisterde ik daar wel naar. OK, pas na 30 keer, maar dat is bijzaak. Ik weet dat die kleine mensenpups uiteindelijk toch wel relaxt worden en mij lief gaan vinden. En zoals ik het dacht, ging het ook. Aan het eind van de visite waren we dikke vriendjes en de volgende ochtend vroeg hij zelfs naar me bij het ontbijt. Hopelijk gaan we binnenkort een keer bij hun langs, dan kunnen we die route weer eens lopen. Dat is goed voor baas en hond.

Het is buiten wel afzien hoor in deze zomerse temperaturen. Ik blijf liever binnen, in de luchtstroom van de airco.

Vanmorgen ben ik al vroeg met de baas naar het park geweest. Hij zei dat het vandaag te warm zal worden en ik vast zal smelten aan de weg als ik stil moet blijven staan. Het zou heel warm gaan worden. Nou, daar heeft hij wel gelijk in. Het is buiten best warm. Vanmiddag heb ik dan ook maar een klein rondje gedaan en ik was blij weer binnen te zijn, in de luchtstroom van de airco.

De baas verwend mij wel vandaag. Hij ververst telkens het water. Ik krijg bevroren stukjes appel. Als de vriezer open gaat, zit ik al keurig in mijn mand. Hij heeft beloofd dat ik vanavond nog even onder de tuinslang mag, maar ik weet niet of ik daar op zit te wachten. Duiken in een vieze sloot vind ik super tof, maar onder de tuinslang lijkt het alsof hij mij wil gaan wassen en daar zit ik niet op te wachten.

Mijn advies voor iedereen: stay cool! Zuip voldoende! Blijf ademen en geniet van het leven. Komend weekend vinden we het allemaal weer veel te koud als het 23 graden gaan worden.

Het was me het weekendje wel zeg. Ben  nog kapot van vrijdagavond.

Vrijdagmiddag begon het met visite van mevrouw Christianne. Ze kwam de baas helpen om allemaal lappen voor de ramen te hangen. Ze noemen dat Raamdecoratie. Dat spul houdt de zon wat beter tegen, dus nu met deze warme dagen voor de boeg, zal dat goed uitkomen. Zij is  gek op puzzelen en toen ze de puzzel opgelost had, hing alles ook zo. Het ziet er mooi uit, volgens anderen.

De baas had het al verklapt, maar onverwacht kwam meneer Freddy gezellig op visite met zijn hondje Sky. Sinds ik hem een paar weken geleden heb leren kennen, zijn wij dikke vrienden. We moesten bij de voordeur even goed kijken of we elkaar nog herkende, maar toen gingen we er op los. De baasjes lagen in de waterbak terwijl Sky mijn 5 liter kalkvrije waterbak leeg slobberde. Dat vond hij denk ik wel lekker. Aan het eind van de avond hebben we zo lomp gespeeld, dat mijn hoofd drijfnat van het kwijl van Sky was, maar dat geeft niet, het was reuze leuk. Na de avondwandeling ben ik als een blok in slaap gevallen.

Zaterdag hebben we een beetje uitgeslapen. Na een rondje door het park hebben we nog even een uiltje geknapt op de bank. We waren allebei een beetje moe. De baas is nog even in zijn waterbak gekropen. Zondag stond mevrouw Melanie al vroeg op de stoep. Na flink met haar te hebben geknuffeld, vond ze het nodig om mijn haren op te zuigen. De baas was ondertussen bezig met zijn stalen ros. Uiteindelijk gingen zij er met zijn tweetjes vandoor en bleef ik thuis achter met een lekker bot. Na een paar uur kwamen ze puffend, kreunend en steunend terug. Ze hadden 18 kilometer gefietst. De baas had maandagochtend nog steeds last van zijn billen. We hebben zondagavond nog even met het baasje van Joya gebeld. Zoals je hebt kunnen lezen, was zij jarig. En de komende dagen, speel ik het dode vogeltje. Het gaat heel erg warm worden, dus doe ik zo min mogelijk.

Mijn baas wordt af en toe steeds vaker boos op mij als ik mijn alarmfunctie even laat horen.

Lig ik lekker boven op de baas zijn rug te pitten, hoor ik ineens een autodeur dichtslaan. Dan moet ik van hem afspringen en mijn alarm aanzetten om hem wakker te maken. Gevolg is dat ik streng toegesproken word en mijn mand in moet. Ik snap er niets van. Ik moet dit hok toch bewaken? Mijn baas vindt dat niet nodig, het mag wel wat minder. Hij denkt dat er een interne sensor bij mij kapot is, waardoor ik steeds vaker om niets aan sla.

Zelfs ’s avonds laat als een buurman van verderop om 00.15 thuis komt, laat ik even weten dat er in dit hok een alarmsysteem aanwezig is. Vanuit zijn mand roept de baas dan dat ik mijn muil moet houden. De laatste tijd loop ik ook steeds vaker mijn surveillance rondjes door het hok. Je weet het maar nooit heh. Daardoor kwam ik er wel achter dat onze voordeur vrij makkelijk open kon. Een flinke duw en je bent binnen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dus moet ik wat vaker de voordeur in de gaten houden. Ik kan er niets aan doen dat mijn baas wakker wordt van mijn nachtelijke rondes, iemand moet toch op het hok passen?

Gelukkig komt meneer René de deur maken, zodat ik weer rustig in mijn eigen mand alias de bank, kan blijven liggen ’s nachts. Net zoals ik dat het liefst elke nacht doe. Nu nog even geestelijk voorbereiden. Mijn baas heeft verteld dat vanavond vriendje Sky op bezoek komt. Die heb ik een paar weken geleden leren kennen en we zijn nu al vriendjes voor het leven.

Afgelopen maandag had ik een druk dagje. Al vroeg mijn mand uit en aan het werk richting Rotterdam. Daar de hele dag lanterfanten en ’s middags naar mijn vriendje Vester in Nieuwegein. Op de weg terug naar huis kreeg mijn baas een berichtje van Joya haar baasje. We moesten even een tv programma terugkijken.

Thuis aangekomen hebben we beide onze benen gestrekt op de bank en heeft de baas de tv aan geslingerd. We gingen kijken naar het programma “Massa is kassa” op SBS6. Ik vond het niet zo boeiend, dus sloot al snel mijn ogen. Ik lag heerlijk te snoozen, toen ik ineens iets opmerkte in het programma. Ik luisterde nog een keer en stond van schrik direct op, donderde van de bank af en ging voor de tv staan. Had ik het nou goed gehoord? Jaaaaaaaaaaaa hoor! Zie je baas? Ik wees mijn knappe professor Brigitte met haar lieve stuiterende tijgertje, doggydance specialist in hart en nieren, Unique aan. Ze ging proberen om dat kleine hap klare brokje doggydancing te leren. Nou, ik kon je ook zo wel vertellen, dat er geen hersenen in dat kleine gedrocht zitten, dus er valt niets te leren.

Wat deed Unique het fantastisch zeg. En wat vond ik het leuk om Brigitte weer eens te zien. Het zal niet langer duren voor ze weer op visite bij ons komt, want ik zal na haar vakantie vast wel weer een keer gekeurd moeten worden. Voor die tijd moeten we dan nog maar even wat puntjes op een i zetten zegt mijn baas.