Categorieën
Oban

Ik kan best wel goed voerballen

Volgens mijn baas heb ik een biologisch klokje. Om 7.00 uur en 15.30 trippel ik hard met mijn nagels op de laminaatvloer, om aan te geven dat ik mijn pepernoten wil … Euh, ik bedoel mijn brokken. Deze week ging dat even anders.

Ik vond het dinsdag al om 15.00 uur tijd om te eten. Ik liep op hoge poten van mijn mand, door de kamer, de hal, sprong op de bank, ervan af, weer door de gang, om maar de aandacht van mijn baas te trekken, die boven aan het werk was, zegt hij. Uiteindelijk kwam hij pas tegen 16.00 uur naar beneden, toen had ik al wat meter gemaakt door de kamer. Hij had een rood rond ding in zijn handen en ik snapte nog niet wat daarvan de bedoeling was. Hij opende het prethok, de kast onder de trap waar mijn brokken en koekjes liggen, schepte met de beker brokken uit de voerbak en ik schoot al richting mijn mand, ging netjes zitten en ….. Toen liep hij de keuken in?????

Hij deed de brokken in dat rode ding en gooide die zo maar de kamer in. In de vlucht van de voerbal, zo blijkt dat dus te heten, vlogen er al wat brokjes door de kamer. Ik heb die eerst opgegeten en ben toen achter die rode bal aan gegaan. Ook al ben ik blond, ik snapte prima hoe dit werkt. Schop tegen de bal, goed kijken waar de brokjes belanden, bal zoeken, schoppen en alles brokken opeten. Mijn baas vond dat ik wel een vrij agressieve voetballer ben. Die bal heeft alle hoeken van het huis gezien!

Na zulke inspanning zat de buik vol en ben ik een dutje gaan doen. Rond 18.00 uur komt hij weer beneden en wat denk je, nog een rondje voetballen. Ik mag dit spelletje wel. We hebben alleen wel afgesproken dat ik na de wedstrijd, ik wil toch altijd, de voetbal weer moet inleveren. Dat ronde gaatje moet echt nog meer uitkomen, dus als ik dat wat uitrek met mijn tanden …. Dat vindt de baas alleen niet goed.

Categorieën
Joya

Pas op, hoogstaand bezoek!

’s ochtends toen ik wakker werd, waren mijn baasjes al druk in de weer. Hierdoor dacht ik, dat we ergens naar toe zouden gaan. Dus stond ik al klaar bij de auto om vervolgens een sprong te wagen in de achterbak.

Lees verder “Pas op, hoogstaand bezoek!”
Categorieën
Oban

Logeerpartijtje bij Binky

Binky en ik

Donderdagochtend, ik snapte er niets van. Mijn baas deed twee maaltijden in zakjes en legde mijn belletje klaar. Wat stond mij te gebeuren?

Ineens een auto op de oprit, dus zo waaks als dat ik ben, blaf ik de baasjes van mijn baas tegemoet en heet ze welkom. Mijn baas is nog aan het werk, dus knuffel ik eerst even met zijn baasjes. Na de uitpaksessie van mijn baas zijn boodschappen, dronken ze koffie met iets er bij wat ik ook wel wilde hebben, maar gevulde koeken zijn schijnbaar slecht voor mij. Na de koffie pakte mama mijn riem en vroeg of ik mee ging. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen, dus ik rende mee, sprong de auto in en toen? Toen stond de baas in de deur opening te zwaaien naar me. Ik ging uit logeren.

Bij de papa en mama van mijn baas aangekomen, heb ik lekker met Binky gespeeld, hun hond. Soms vind ik hem niet zo lief, want dan blijft hij heel gemeen naar me, maar dat is alleen als hij eten krijgt. Dan wil hij het verdedigen, maar die brokken van hem vind ik volgens mijn baas niet lekker, dus die hoef ik toch niet. We hebben professioneel een flos aan stukken gescheurd. ’s Nachts heb ik lekker in de gang geslapen, want ik mocht van mijn baas niet op de bank. Ik ben zelfs niet naar boven gegaan, daarvoor kreeg ik afgelopen week al op mijn kop. We hebben lekker gewandeld, gespeeld en geknuffeld. Die baasjes doen het zo slecht nog niet, dus daar wil ik nog wel een keer logeren. Wel lief dat mijn baas vrijdag ochtend even belde om te horen hoe het gegaan was. Ik mocht ook met hem bellen, maar toen ik de telefoon in mijn bek wilde meenemen, mocht het ineens niet meer. Onze buurman Harry stond ineens op de stoep en nam mij weer mee, naar huis, naar mijn baas.

Thuis gekomen heb ik meteen mijn baas uitgebreid geknuffeld, hebben we met de flos gespeeld, maar gek genoeg pakt hij hem niet net als Binky in zijn bek. ’s Middags heb ik lekker met een kluif op het kleed liggen knagen en toen ik moe werd, ben ik boven op de baas gesprongen en heb ik een poging gedaan om net als hem even lekker te slapen. Lief heh zoals dat er zo uit ziet?

Vanavond ga ik op tijd mijn mandje in. Morgen ga ik naar m’n vriendinnetje in ’t Harde. Joya, maak je borsten maar nat, we komen er aan! De baas heeft een hele hutkoffer bij zich, dus dat wordt morgen uitpakken.

Categorieën
Joya

Het regent blaadjes en dan ben ik druk!

Mijn vrouwtje liet mij vanmorgen uit langs onze vaste route, maar ik wist al dat er iets gaande was. Ik wilde mijn ronde niet afmaken, want ergens in de verte hoorde ik geluiden van het ding dat blaadjes in de lucht blaast.

Als ik heel veel blaadjes op de grond zie, dan worden mijn baasjes druk, druk, druk… Ja en ik, een echte enthousiasteling, word dan ongeduldig (zoals je kunt lezen onder, over mij, is dit een typisch karaktertrekje van mij). Nou daar ging ik, vier poten stijf en met al mijn gewicht in de lijn, de andere kant op. Ik wil gewoon terug naar huis, want mijn familie gaat iets leuks doen! Mijn vrouwtje vond toch echt dat ik mijn ronde moest afmaken. Na wat sjorren, besloot ik om mijn ronde netjes te lopen, maar dan wel met een gehaaste pas!

Jaaa, zie je wel ik heb gelijk! Met een sprint sta ik bij de voordeur en eenmaal binnen, race ik door naar de achterdeur. Ik kijk omhoog en… yes de clip staat de andere kant op! Hah! Ik kan de deur dus zelf openmaken! Met een paar rammen op de deurklink, maak ik de deur open om vervolgens mijn race voort te zetten in de achtertuin.

Overal dwarrelen blaadjes. En dat ding dat lawaai maakt, doet mij helemaal niks…Samen met mijn mensenpuppy’s leg ik de baadjes overal neer. Of uh zoals mijn baasjes zeggen: “verspreiden op de verkeerde plekken”. De mensenpuppy’s vonden mijn Kongbal en touw terug die ik in de zomer ergens had verstopt. (Ik dacht eigenlijk dat ze deze weg hadden gegooid, want soms verdwijnt er wel vaker wat in een grijze bak).

Als alle blaadjes op grote bergen liggen, worden ze in een heel groot ding met wielen geschept en dan mag ik meehelpen met de blaadjes wegbrengen. We gaan dan naar een nog grotere berg! In deze berg mocht ik heerlijk snuffelen en vond ik nog een paar snoepjes die mijn vrouwtje verstopt had . Alhoewel, de tamme kastanjes uit de tuin, smaakten mij ook prima. Net zoals de frambozen en appels! Ssssttt niet verder vertellen hoor, dat ik het was…

Na een dag rennen, sjorren, trekken, spelen en mijn buikje vol, ben ik toch echt moe geworden. De rest van de dag heb ik heerlijk op de bank liggen snurken.

Categorieën
Oban

Geslaagd voor de 4 weken controle, dat vieren we in de kroeg

Geslaagd

Vrijdag heb ik een klein beetje op mijn nagels gebeten. Ik kreeg Brigitte op visite voor onze 4 weken controle. Dat was spannend en leuk.

Mijn baas kreeg als eerste een tasje met lekkers voor mij. Brigitte was vergeten de papieren waar mijn baas zijn pootafdruk op gezet is, voor de zorgverzekering, door te sturen naar het servicebureau. Daardoor duurde het extra lang voordat ik gedeclareerd ben bij de zorgverzekeraar van mijn baas. Aangezien het nog met papierenpost en een postkoets gaat, zal het nog wel even duren voor ik eindelijk mijn zakgeld krijg. Maar, bedankt Brigitte voor het lekkers, dat waardeer ik. Lik voor haar.

Na de koffie en het toilet zijn we op pad gegaan. Via het restaurant van meneer Wilfred, want we moesten nog even een tafeltje reserveren voor de baas van mijn baas. Op de terugweg kwamen we nog een paar van die mormels tegen die heel hard naar mij aan het blaffen waren, maar het deed me niets. Ik heb ze netjes genereerd. Net voor het eind van de wandeling maakte ik toch een foutje. Ik wilde niet met mijn schone vacht langs de takken schuren, dus moest ik iets afwijken. Ik vergat even dat mijn baas er achter liep en ineens stak er een lantaarnpaal over. De stoep was eigenlijk net te smal. Omdraaien, teruglopen, omdraaien en opnieuw, zo doen we dat. Net voor die paal met dat lampje boog ik af, staken we de weg over en kwamen we terecht in een meute kleine kinderen. Ik herkende ook nog het kleine schreeuwmormel van meneer Bram en mevrouw Monique. Ze heet hetzelfde als mijn vriendinnetje, Joya. Die schreeuwde hard naar ons. Dwars door de kindertjes heen, gewoon door naar huis, naar de bak met koekjes. Thuisgekomen kreeg ik toch een zeer goed van Brigitte. Ze is trots op ons. Tot over een paar maanden!

’s Middags ben ik nog een keer naar het restaurant van meneer Wilfred geweest. Daar zat de baas van mijn baas samen met Mevrouw Erica en meneer Leon. Zij volgen mijn blogs ook. Was leuk jullie ontmoet te hebben, maar vergeet niet dat ik ook wel bitterballen lust, ook al mag ik ze niet van mijn baas! Jullie konden er mij best wel eentje doorpasen. Via de snackbar terug naar huis, want de baas moest zo nodig met meneer Erwin naar de formule 1 kijken. Ik ben maar lekker tegen de baas aan op de bank gekropen en gaan slapen. Was me een dagje wel.

Categorieën
Joya

Ik doe alles voor een lekker hapje

Tijdens mijn baantje als therapiehond, mag ik vaak leuke spellen doen met mijn vrouwtje en een van de mensenpuppy’s die zij helpt met leren blaffen en zelfvertrouwen krijgen.

Een tijdje geleden had mijn vrouwtje een hele bijzondere behandeling gepland. We mochten heerlijk in de achtertuin spelen, wat ik fantastisch vond! Ze had allemaal dingen in de tuin neergezet; een tunnel waar ik doorheen mocht sjezen, paaltjes waar ik tussendoor moest rennen (wat ik nog wel heel eng vind hoor, straks bots ik), een hekje waar ik overheen moest springen en tot slot een krukje waar ik op moest gaan zitten.

Het eerste wat mij te binnen schoot toen ik vrouwtje dit zag op bouwen was natuurlijk SNOEPJES! Ik doe alles voor snoepjes, rennen, springen, rondjes draaien, rollen, echt alles. 

Toen de mensenpuppy er was voor de behandeling kreeg ik mijn tuigje om en was ik compleet gefocust. Mijn vrouwtje legt aan de mensenpuppy uit, dat hij met mij mee moet lopen en commando’s moet geven. Als ik alle obstakels getrotseerd heb, mag ik een snoepje. De mensenpuppy was heel lief en kon gewoon mijn gedachtes lezen, ik kreeg niet aan het einde een snoepje, maar hij gaf hem gewoon stiekem halverwege al. Kijk, dat noem ik nou service. 

Na een paar keer oefenen wist de mensenpuppy precies hoe hij mij over de obstakels moest leiden. Daar gingen we. Door de tunnel, tussen de paaltjes door, over het hekje heen en op het krukje. Het ging super!

Mijn vrouwtje en ik hebben zo samen de mensenpuppy geleerd over de voorzetsels door, tussendoor, overheen, en op. Ook de mensenpuppy werd aan het einde van de behandeling beloond. Dat doen ze met stickers.. Gek he?. Die kun je toch niet opeten, wat heb je er dan aan…

Zo nu hebben jullie een beetje een beeld van mijn werk! Maar meestal ben ik natuurlijk gewoon “hond”. Binnenkort meer over wat ik beleef op herfstachtige dagen, zoals afgelopen week. Zo gauw ik blaadjes op de grond zie, worden mijn baasjes een beetje tja… uh… druk :).