Het snuitboek van Oban en zijn vriendjes

Vandaag was het groot feest! Mijn nieuwe beugel werd geleverd en ineens stond tante Marije op de stoep met wat lekkers en dan heb ik het niet over die vent die ze mee nam!

We begonnen in de chill modus vandaag. Na de ochtendronde lekker snurken op de bank terwijl de baas aan het werk is. Rond de lunchtijd had ik hem al gehoord, de meneer met mijn pakketje. Mijn interne alarmsysteem heeft de hele buurt laten weten dat wij visite kregen! Ik was super blij want dat zware vest van Uday weegt behoorlijk wat en nu kan ik weer lekker ontspannen lopen met de baas achter me, zonder dat ik het tuig voel.

En ’s middags merkte ik indringers op de oprit. Wederom heb ik het interne alarmsysteem aangezet en tot mijn verrassing stond daar ineens tante Marije die helemaal uit limboland gekomen was. Geen idee waar dat ligt, maar het plan was om in onze vakantie bij haar op visite te gaan, maar nu stond ze ineens hier op de stoep. Wat blijkt? Ik had haar nog nooit ontmoet. Wat een leuke mevrouw is dat. Dat wat ze bij zich had ook, dat lekkere hapje voor mij dan hè. Die meneer Roy zoals de baas hem noemde, hing er een beetje bij. Hem kreeg ik nog zo gek om een spelletje te doen met mijn bal. Ze gingen weg, mar de belofte was dat ze snel zouden terugkomen en wat denk je? 2 Uur later stonden ze weer op de stoep en ik heb ze net zo verwelkomt als of ik ze al jaren niet gezien had.

Uiteindelijk gingen ze er wel snel vandoor en ze namen mijn baas mee. 3 uur later kwam hij zonder hun thuis met een super dikke pens en aan zijn glimlach te zien en het rijstkorreltje op zijn T-shirt, durf ik wel te gokken dat hij bij mevrouw Mirelle is wezen eten. Dat schijnt heerlijk te zijn. Ik moet mij daar nog steeds een keer introduceren. Mevrouw Robin en Anouk zijn nieuwsgierig naar me.

Nu moet ik snel gaan slapen want morgen moeten we weer heel vroeg op. We gaan meneer Ties lastig vallen op kantoor in Rotterdam zegt de baas. Snurkse

Weer een dag vol belevenissen hoor. Na een week lamballen, we waren even vrij, moest er vandaag weer gewerkt worden.

We stonden dus al vroeg op om naar Rotterdam te gaan. Daar aangekomen stonden er allemaal kasten in de weg. De baas van de baas was ff vergeten te zeggen dat die kasten er stonden. Meneer ties vond zo’n kast wel als een Bench lijken. Toen hij de deur opende stak ik even mijn neus naar binnen, maar ik pas voor zo’n hok van 1 bij 1 en heel hoog. Wel glazen deuren, dus je kan er wel mooi door naar buiten kijken.

Onderweg naar huis kwamen we op Utrecht station aan. Ik stapte de trein uit en hoorde ineens een raar geluid. Ik keek nog even om waar de baas bleef, maar die liep keurig achter mij aan. Wel voelde het vreemd aan. De baas vond dat zelf ook, dus bij de bushalte controleerde hij even mijn beugel. Ik heb echt helemaal niets gedaan, het zijn gewoon stomme beugels, want dit is nummer 3 die letterlijk gebroken is. De baas en ik waren er wel een beetje klaar mee. Gelukkig weet de baas de weg in onze omgeving, dus was het niet heel moeilijk om hem thuis te brengen met een gebroken beugel. Morgen maar weer de universiteit bellen. Er liggen er inmiddels 3 voor hen klaar. Alle drie op verschillende punten gebroken. Is het toeval? Wel allemaal aan de linker kant.

Vanavond bij de avondronde maar weer het oude zware vest van Uday aangetrokken. Dat ding is wel zwaar en de baas voelt dat ook wel meteen met het lopen, maar als ik deze beugel kapot krijg, dan moet ik echt wel een grote kerel zijn, aldus mijn baas. Maar ik ben het ukkie van de collectie honden die hij al heeft gehad, dus die vlieger gaat niet op.

Volgens mijn baas moet iedereen gebruik maken van zijn of haar stemrecht en moet iedereen gaan stemmen. Hebben wij honden ook stemrecht?

Als voorzitter van de vereniging voor hondenbelangen ben ik van mening dat wij ook stemrecht hebben. Wij noemen dit alleen blafrecht. Als wij blaffen, hebben jullie mensen naar ons te luisteren want wij willen wat zeggen. Ons blaffen moet jullie iets duidelijk maken. Zo komen wij op voor onze rechten!

Als wij ons pootje ergens op moeten drukken om ons blafrecht vast te leggen, dan zou ik het wel weten. Dan kies ik voor BBB, de Boer Burger Beweging. Ik vind Burgers gewoon lekker om te eten en help daarom wel met het halveren van die veestapel. Ben gek op beweging in de vorm van rennen, springen, zwemmen enz. en boeren, dat zijn toch de beste mensen om bij te wonen, mits hun grond niet afgepikt gaat worden door de huidige overheid. Welke boer heeft nou geen hond die het terrein bewaakt of soms even de kippen op stok jaagt in het kippenhok? Lekker samen huppelen met de koetjes, geitjes en andere beestjes in het weiland.

Wij proberen soms ook een handje te helpen met het oplossen van het stikstofprobleem door middel van het opeten van anderhonds stront. Een lekkere koeienvlaai of paardenvijg draaien wij ons neus ook niet voor om. Zie het als een voorbeeldfunctie, zo kan het dus ook.

Het recht op blaffen hebben wij sowieso. Vanmorgen heb ik dat flink gebruikt toen de post meneer mijn nieuwe beugel kwam bezorgen. Wij scheiden hier netjes het afval, dus heb ik de baas alvast geholpen met het kleiner maken van de verpakking. Ik ben ook voor het afschaffen van diftar en nascheiding. Ik hoor er steeds meer over op de reclame en als het er voor zorgt dat de baas meer geld over kan houden, dan kan hij dat mooi in mijn bottencollectie investeren.

Vanavond ga ik maar even met hem mee om te stemmen. Helaas mag ik op zijn papiertje geen kruisje zetten, anders had ik het wel geweten. Maar aan iedereen de oproep, ga stemmen, gebruik je stemrecht!

De baas zegt dat ik een stuk tuig ben en een stuk tuig heb. Ik snap het niet meer. We hebben even om de tafel gezeten en dit is de uitleg.

Waarom ik een stuk tuig ben? Wij hebben buren die nog wel eens doen alsof ze aan karaoke doen. Het is niets anders dan dat ze staan te schreeuwen op muziek, waarbij ze boven de artiest uit proberen te komen. Dat horen wij in huis en soms blaf ik naar ze terug, maar deze week heb ik ze ’s nachts even terug gepakt. Het was rond 03.15 en ik werd wakker. Ik draaide mij om op de bank en trof ineens de afstandsbediening van de radio en tv onder mijn kont. Snapte er al niks van, maar blijkbaar heb ik met mijn bil op de radio knop gedrukt en vervolgens op volume hoger en hoger en hoger. Verbaasd keek ik nog naar de geluidsinstallatie van de baas die ineens aan knalde op 100% nl of zoiets. Ik hoorde gestommel van boven, de baas kwam de trap af, pakte de afstandsbediening af, deed de geluidsinstallatie uit en legde de afstandsbediening weg. Je had hem overdag moeten zien joh, hij leek wel een spook zo gebroken dat hij was. Daarom vindt hij mij dus een stuk tuig.

Vanmorgen regende het en moest ik van hem naar buiten om even een nummer 1 en 2 te doen. Ondanks dat er een staking is in het openbaarvervoer, stonden er best veel mensen bij de bushalte. Ik poogde ze aan de kant te beuken, van de stoep af te duwen, maar dat ging niet en daardoor botste de baas tegen de mensen aan. Tot 2 keer toe, dus hij werd boos op me. Ik wilde snel terug naar huis, naar de brokken. Blijkbaar ben je dan dus ook een stuk tuig.

Maar een stuk tuig moet je ook letterlijk nemen. Gisteren hadden we een lange weg naar huis te gaan. We stapten keurig om 17.00 uur in de trein van Rotterdam naar Utrecht. Net na Woerden stopte de trein. De omroepinstallatie deed het niet al te best, dus we hoorden niet wat er gaande was. De baas is zo’n cybernerd, die keek gewoon even op zijn telefoon en achterhaalde dat er iets met een inzet van hulpdiensten was een stuk verder op het spoor. Dus de trein moest in zijn achteruit. Bij Gouda mochten we er uit, konden we overstappen naar een andere trein en alsnog naar Utrecht komen. Nog bedankt aan die goed Nederlands sprekende Amerikaan die ons even op sleeptouw nam. Baas en ik kennen Gouda helemaal niet. Hij bleef maar zeggen dat ik een good boy was. Op Utrecht raakte we ook even de weg kwijt. Normaal komen we niet op perron 9 en al helemaal niet aan de andere kant van het platform. De baas was zijn oriëntatie kwijt, maar dankzij een lieve mevrouw van de NS vond ik de lift. Ergens tijdens deze wereldreis maakte ik een voor de baas van gekke beweging en hij voelde letterlijk de beugel onder zijn hand doorbreken. Gevolg is dat ik nu een super flexibel tuig heb. Het loopt voor de baas wat minder soepeltjes, dus heeft hij vanmorgen maar snel een nieuwe beugel aangevraagd. De universiteit vindt mij nu ook een stuk tuig. Gelukkig kunnen we met dit tuig nog wel enigszins lopen, anders had ik weer het zware vest aangekregen.

Hok keuring

Zaterdag was een spannende dag. Ik mocht mee naar Joya om haar hok te gaan bekijken. Dat hok is wat groter geworden. Ik was er even verdwaald.

Keurig op tijd reed rond 12.00 uur de taxi voor. Of ik achterin op de grond kon liggen tussen de bank en de voorstoel. Daar had ik niet zoveel zijn in, dus koos ik het ruime sop en ben ik heerlijk helemaal achterin gaan liggen. Het was een rolstoelbus, dus voldoende ruimte voor mij om lekker te liggen. Via Zeewolde naar ’t Harde en daar aangekomen, dacht ik even dat we bij het verkeerde huis stonden.

Ik sprong uit de bus, draaide mij om richting het huis. Ik zag mijn vriendin Joya en haar baas, maar er was iets geks met dat huis. De trap bij de voordeur was weg, alles leek veel groter en ineens was er een garage. Ik snapte er niets van, maar rende vrolijk met Joya achter onze baasjes aan het huis in. Via de garage naar de oude bijkeuken, wat nu geen bijkeuken meer was naar de woonkamer. Allemaal grote ramen en schuifdeuren. De hal was helemaal anders met een nieuw trap. De keuken herkende ik niet meer terug, maar nu is het voor ons hondjes nog makkelijker om rond te lopen in de keuken, want we kunnen om het hele kookeiland heen. Door de keuken kwamen we uit in een nieuwe kamer, het kantoor van Joya’s baasje. Nog een deur door en ineens stonden we in een wachtkamer. Ik heb niet gewacht, maar ben meteen de volgende kamer ingegaan en dat is de tuinkamer. Allemaal glas en schuifdeuren met uitzicht op het grote park. Wij mochten meteen naar buiten, lekker spelen in de tuin. Binnen 5 minuten waren ze mij al kwijt, want ik was even op verkenningstocht gegaan om te kijken of ik nog meer nieuwe plekjes kon ontdekken. Ik bleek langs het huis te kunnen om zo bij de voorkant te komen. Daar heb ik even rondgekeken, maar ze hebben er niet voor niets zoveel camera’s. Ik was al snel gevonden en de puppy’s hebben mij weer naar het park gebracht.

Terwijl de bazin appeltaart stond te bakken, wij keken keurend toe, lagen de baasjes met drankjes in de waterbak. Toen ze er uit kwamen, ging de baas zich achter een andere deur aankleden en toen ben ik door het huis gaan zoeken of ik hem nu in een andere kamer kon vinden. Ik heb echt een navigatie nodig, want ik kan erg verdwalen in dit huis. Meneer Jurrian had 2 buffels om op te eten en dat lusten wij honden wel, maar we kregen er niets van.

De baasjes mopperden zelfs een beetje toen ze er achter kwamen dat hun puppy’s steeds meer begonnen te eten. Nu bleef er minder voor de baasjes over.

’s Avonds gingen we weer met de taxi naar huis. De mensen die achterin zaten hebben tot Ermelo met de baas zitten kletsen. Zij moesten er ergens uit waar de baas 23 jaar geleden ook vaak geweest was. Thuis aangekomen stond onze logee mij op te wachten. Mevrouw Agnes begrote mij vanuit de deuropening. Ik vond dat vreemd, want zo zijn we nog nooit thuis begroet. Ik heb even mijn tandjes laten zien en mijn grom laten horen, maar toen ik door had dat zij het was, ben ik snel naar binnen gegaan. Binnen zat meneer Ronald aan de tafel. Die kon zijn muil weer eens niet houden en verklapte wie het tv-programma Wie is de mol gewonnen had. Ondanks dat we nu wisten dat onze mol niet de mol was, maar de winnaar, hebben we ’s nachts nog even de finale gekeken. De baas is er bij in slaap gevallen op de bank een ik ben zo lief geweest en  heb hem de hele nacht warm gehouden door lekker tegen hem aan te kruipen.

Vanmorgen was de laatste dag dat meneer Ronald en mevrouw Agnes er waren. De baasjes van Teun (ook een labrador) kwamen hun ophalen en brachten ze naar het vliegveld. Wij hadden weer even rust en hebben nog even wat op de bank liggen slapen. Vanavond gaan we er vroeg in, morgen moet er weer gewerkt worden.

2 uur buiten in dit winterse weer. Kreeg niet eens chocomel, koekjes of een aai. Mocht niet eens blaffen en grommen naar honden die langs liepen. Waar zijn onze honden belangen?

Mijn baas moet zo nodig politiek bezig zijn. Vandaag gingen we voor het eerst ergens papiertjes uitdelen aan mensen die langs kwamen lopen. Ik herkende mevrouw Jaq nog, die kwam laats even bij ons langs tijdens het wandelen. Dan weten jullie wel hoe laat het is hè. Mevrouw Nynke wilde mijn baas ook een jasje aansmeren, maar maat L, ik heb liggen grinniken, want zelfs ik weet dat die vetklep daar niet in past.

Ach, het was gezellig, wat bij geblaft met langslopende honden, maar ik vind wel dat onze honden belangen ook wat beter vertegenwoordigd moeten worden in de politiek. Zo moeten wij ook recht op vrije dagen krijgen, recht op onbeperkt eten en slobberen en ongeneerd scheiten waar het niemand in de weg ligt. Lees jij als hond dit en ben je voorstander? Ik richt wel de hondenbelangen vereniging op. Aanmelden via de labrafoon!

Thuisgekomen hebben we even een uiltje geknapt, knuffels gehaald bij de buren (ik dan, de baas moest weer bier). Een lekkere maaltijd brokken naar binnen gewerkt, een dikke vette kluif weg gehakt en nu moe, maar voldaan op de bank, wachten tot de baas klaar is met werken, zodat we nog even Wie is de mol kunnen terug kijken. Daarna de laatste ronde en lekker slapen denk ik. Morgen een dagje rust en slapen!